Centralne Muzeum Jeńców Wojennych

Centralne Muzeum Jeńców Wojennych to unikalna w skali Polski placówka martyrologiczna, dokumentująca historię obozów jenieckich funkcjonujących w Łambinowicach (dawniej Lamsdorf) od XIX wieku aż po lata powojenne. Założone w 1964 roku jako oddział Muzeum Śląska Opolskiego, z czasem uzyskało samodzielny status i od 1984 roku działa pod obecną nazwą. W jej misji zawiera się utrwalanie pamięci o jeńcach przetrzymywanych tu podczas wojny prusko‑francuskiej, I wojny światowej i II wojny światowej oraz po 1945 roku, kiedy działał obóz przesiedleńczy i pracy. Placówka posiada dwie lokalizacje o odmiennym charakterze: w Łambinowicach – gdzie można zwiedzać przestrzenie poobozowe, tereny grobów masowych oraz cmentarze jeńców – oraz w Opolu, w zabytkowym budynku przy ul. Minorytów 3, mieszczącym administrację, archiwa i stałe ekspozycje. Tematyka muzeum koncentruje się na dwóch totalitarnych systemach jenieckich: niemieckim i radzieckim, ze szczególnym naciskiem na losy polskich jeńców oraz internowanych żołnierzy w krajach neutralnych. Jako muzeum martyrologiczne nie tylko dokumentuje wydarzenia, ale także prowadzi badania, działania edukacyjne, wydawnicze i wystawiennicze – kładąc nacisk zarówno na naukowe, jak i popularyzatorskie aspekty działalności. Kolekcje muzeum obejmują pięć głównych wystaw uwzględniających różne okresy funkcjonowania obozów od lat 1870–1946, a przestrzenie muzealne pozwalają w sposób refleksyjny zanurzyć się w historię, która jednocześnie przemawia przez archiwalia, pomniki i same obszary poobozowe.