Z „Kroniką olsztyńską” przekornie przez las. Warsztaty interpretacji wierszy z zastosowaniem dramy.

Cel zajęć:

 – integracja grupy
– kształcenie zdolności dialogu z autorytetem
– rozwijanie wyobraźni
– uświadomienie wielości konwencji wypowiedzi literackiej i scenicznej     

Lekcja odbywa się w leśnej scenerii na jednej z ulubionych ścieżek spacerowych K. I. Gałczyńskiego. Uczestnicy poznają genezę powstania Kroniki olsztyńskiej, pierwszego poematu, jaki Gałczyński napisał w Praniu, w którym nadzwyczajnie „wyśpiewał” przyrodnicze uroki i walory Krainy Wielkich Jezior. Poeta miał wówczas czterdzieści pięć lat i jak dotąd misteria natury nie wpłynęły na jego frazę i strofikę z taką siłą.  Zadaniem uczestników lekcji jest zapoznać się i zrozumieć ten literacki arcytwór, a następnie wybrane przez siebie fragmenty przeczytać „na przekór”, czy też „pod prąd” użytej w nim dykcji, tonacji, tempa i rejestrów. Na przykład: sparodiowanie tonu lirycznego albo przyspieszenia tempa lektury w miejscu, gdzie powinna ona być prowadzona wolno i z namysłem.  W ten sposób włączamy się w przekorny dialog z poetą, a używając własnej fantazji i wyobraźni uczymy się „technik parodystycznych” oraz bawimy się słowem, które wyraża jedność formy i treści zapisanego w pierwszej połowie lipca 1950 roku poematu. Prowadzona „z przymrużeniem oka” lekcja może być inspiracją do własnej twórczości poetyckiej, jak również impulsem do okrycia w sobie zdolności recytatorskich, imitatorskich lub talentu aktorskiego.